กระบวนการและเส้นทางการลักลอบค้ามนุษย์ในแรงงานภาคการประมงของประเทศไทย

  • วสันต์ ปวนปันวงศ์ มหาวิทยาลัยราชภัฎพิบูลสงคราม
คำสำคัญ: การลักลอบค้ามนุษย์, แรงงานภาคการประมง

บทคัดย่อ

งานวิจัยเรื่องกระบวนการและเส้นทางการลักลอบค้ามนุษย์ในแรงงานภาคการประมงของประเทศไทย  มีวัตถุประสงค์การวิจัยคือ 1) เพื่อศึกษากระบวนการและเส้นทางการลักลอบค้ามนุษย์ในแรงงานภาคการประมงของประเทศไทย  และ 2) เพื่อศึกษารูปแบบ ลักษณะ วิธีการ เครือข่าย การลักลอบค้ามนุษย์ในแรงงานภาคการประมงของไทย  โดยเก็บข้อมูลจากแรงงานต่างด้าวที่เป็นผู้ใช้แรงงานในภาคการประมงของไทย ในเขตพื้นที่จังหวัดสมุทรสาครและระนอง จำนวน 114 คนด้วยแบบสอบถาม  สัมภาษณ์เชิงลึก เจ้าหน้าที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องและตัวแทนผู้ประกอบการภาคเอกชนในธุรกิจการประมง  ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการและเส้นทางการเข้ามาทำงานเริ่มจากการติดต่อกลุ่มคนที่ต้องการเข้ามาใช้แรงงานในเมืองไทย ผ่านนายหน้าที่มีหลากหลายและมีเจ้าหน้าที่รัฐเข้ามาพัวพันร่วมขบวนการเป็นขุมเครือข่ายใหญ่มีอิทธิพล  ช่องทางการเข้าเมืองส่วนใหญ่เป็นการหลบหนีเข้าเมืองตามเส้นทางธรรมชาติ รูปแบบการเดินทางโดยมากจะมาเป็นกลุ่ม โดยมีนายหน้าฝั่งไทย คอยจัดส่งกลุ่มแรงงานกระจายไปยังเป้าหมาย  ผ่านการหลอกลวง  การสร้างหนี้  การบังคับขู่เข็ญ  การกักขังหน่วงเหนี่ยว ภายใต้เงื่อนไขทำงานก่อน พอมีรายได้จะถูกหักค่าขนส่ง ค่านายหน้า ทำให้ต้องถูกกักตัวเพื่อทำงานแลกเงิน  ในส่วนของแนวทางป้องกันและปราบปรามการลักลอบการค้ามนุษย์ที่สำคัญคือการแก้ไขปัญหาในเชิงโครงสร้างโดยการบูรณาการทั้งความคิดและวิธีการปฏิบัติของทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐและเอกชน  ทั้งนี้กฎหมายต้องสามารถบังคับใช้ได้อย่างจริงจังกับนายหน้า  ผู้ประกอบการ  และการทุจริตคอร์รัปชั่นของเจ้าหน้าที่รัฐ

บรรณานุกรม

International Labour Organization. Employment Practices and Working Conditions in Thailand’s Fishing Sector. Bangkok: ILO, 2014 (reprinted). Online: http://www.ilo.org/dyn/migpractice/docs/184/Fishing.pdf. Retrieved 19 March 2016.
กฤตยา อาชวนิชกุล และพันธุ์ทิพย์ กาญจนะจิตรา สายสุนทร. (2548). คำถามและข้อท้าทายต่อนโยบายรัฐ
ไทยในการจัดการปัญหามิติสุขภาวะและสิทธิของแรงงานข้ามชาติ. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยประชากรและสังคม.
กองบังคับการปราบปรามการกระทำผิดต่อเด็กและสตรี (บก.ปดส.). (2551). สถิติคดีการค้ามนุษย์ (1 กรกฎาคม 2551 – 31 ตุลาคม 2551). กรุงเทพฯ: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
โครงการความร่วมมือสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการค้ามนุษย์ในอนุภาคลุ่มแม่น้ำโขง (UNIAP). (2548). พันธกิจในการสนับสนุนและประสานงานเครือข่ายต่อการค้ามนุษย์. วารสาร UNIAP ประเทศไทย,6(1), 1-20.
พัทฐกร ศาสนะสุพินธ์. (2554). กระบวนการย้ายถิ่นข้ามชาติของผู้ย้ายถิ่นที่ตกเป็นเหยื่อการค้ามนุษย์.
วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น. ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 เมษายน – มิถุนายน 2554.
วัชรา ไชยสาร. (2559). Tier 3 : ปัญหาและสถานการณ์การค้ามนุษย์ในประเทศไทย. รัฐสภาสาร
ปีที่ 64 ฉบับที่ 5 เดือนพฤษภาคม 2559.
สำนักบริหารแรงงานต่างด้าว. (2551). จำนวนคนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานคงเหลือทั่วราชอาณาจักร. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : http://www.policy.doe.go.th/ebookdoc/020400007500_2.pdf. เข้าถึงข้อมูลเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2562.
สำนักบริหารแรงงานต่างด้าว. (2552). ข้อมูลคนต่างด้าวที่ได้รับอนุญาตทำงานใหม่ทั่ว
ราชอาณาจักร. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : http://www.policy.doe.go.th/ebookdoc/020400009731_1.pdf.
เข้าถึงข้อมูลเมื่อวันที่ 4 เมษายน 2562.
รายงานการค้ามนุษย์ประจำปี พ.ศ. 2561. (ออนไลน์). แหล่งที่มา: http://thai.bangkok. usembassy.gov/tipthaireport15-t.html เข้าถึงข้อมูลเมื่อวันที่ 15 กันยายน 2561.
รายงานการค้ามนุษย์ประจำปี พ.ศ. 2562. (ออนไลน์). แหล่งที่มา: http://thai.bangkok. usembassy.gov/tipthaireport15-t.html เข้าถึงข้อมูลเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2562.
ธนสุนทร สว่างสาลี และสมิหรา จิตตลดากร. การนำนโยบายการป้องกันและปราบปรามการค้า
มนุษย์ไปปฏิบัติเชิงบูรณาการในเขตพื้นที่จังหวัดสระแก้ว. วารสารวิจัยและพัฒนา
วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. ปีที่ 13 ฉบับที่ 2 พฤษภาคม - สิงหาคม 2561.
สุภางค์ จันทวานิชและคณะ.(2559). การใช้แรงงานเด็กภาคประมง ต่อเนื่องประมง เกษตรกรรม
และคนรับใช้ในบ้านจังหวัดสมุทรสาคร. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัยการย้ายถิ่นแห่งเอเชีย สถาบันเอเชียศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เผยแพร่แล้ว
2021-04-30