The การพัฒนาศักยภาพมรดกทางประวัติศาสตร์ของเมืองเก่าสงขลาเพื่อเพิ่มมูลค่าในรูปแบบของการท่องเที่ยวเมืองเก่า

  • พาฝัน นิลสวัสดิ์ ดูฮาเมลน์ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่
คำสำคัญ: คำสำคัญ: เมืองเก่าสงขลา มรดกทางประวัติศาสตร์ การท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

               งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวสำคัญในเขตพื้นที่เมืองเก่าสงขลาใน 3 องค์ประกอบคือ ด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว และด้านสิ่งอำนวยความสะดวก  2) แนวทางในการพัฒนาศักยภาพมรดกทางประวัติศาสตร์ของเมืองเก่าของจังหวัดสงขลาไปสู่การเพิ่มมูลค่าด้านการท่องเที่ยวเมืองเก่า  การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้การสำรวจพื้นที่และการสนทนากลุ่มย่อยกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียต่อการพัฒนาเมืองเก่าสงขลาทุกภาคส่วน ผลการศึกษาพบว่าเมืองเก่าสงขลาเป็นเมืองที่มีทุนมรดกทางประวัติศาสตร์ซึ่งปรากฎออกมาในรูปของสถาปัตยกรรม ศิลปกรรม และศิลปวัตถุ สามารถนำมาเพิ่มมูลค่าทางด้านการท่องเที่ยวในเชิงประวัติศาสตร์หรือการท่องเที่ยวเมืองเก่าได้เป็นอย่างดี การนำมรดกทางประวัติศาสตร์เหล่านี้มาเพิ่มมูลค่าด้านการท่องเที่ยวจำเป็นต้องมีการจัดการด้านองค์ประกอบของการท่องเที่ยวให้พร้อมทั้งด้านการอนุรักษ์บูรณะและพัฒนาแหล่งประวัติศาสตร์รวมถึงบริเวณโดยรอบ การจัดการการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว และการจัดการสิ่งอำนวยความสะดวกด้านการท่องเที่ยว การสร้างความพร้อมเหล่านี้จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วนโดยเฉพาะจากประชาชนที่อยู่อาศัยในพื้นที่เมืองเก่าทั้งในเรื่องการร่วมอนุรักษ์บูรณะดูแลแหล่งดึงดูดใจทางประวัติศาสตร์ การร่วมดูแลรักษาสิ่งอำนวยความสะดวกในรูปแบบต่าง ๆ ภายในพื้นที่เมืองเก่า และการเคารพในกฎระเบียบที่สร้างขึ้นมาบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวภายในพื้นที่เมืองเก่า

 

              

บรรณานุกรม

กรมการท่องเที่ยว. การจัดการแหล่งท่องเที่ยว มาตรฐานการท่องเที่ยวไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว.2558
กรมการท่องเที่ยว. แนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศน์ทางประวัติศาสตร์ และทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว.2558.
กองโบราณคดี กรมศิลปากร. การเริ่มต้นและพัฒนาการทางประวัติศาสตร์โบราณคดีเมืองสงขลาเก่า. เอกสารหมายเลข 10/2533. หนังสืออิเล็กทรอนิกส์. 2553.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ. 2558-2560. กรุงเทพฯ : กระทรวงการท่องเที่ยวกีฬา.2558.สืบค้นออนไลน์ https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114
พัชรพงศ์ กุลกาญจนชีวิน และอุปถัมภ์ รัตนสุภำ. “มรดกร่วมกันสำหรับย่านเมืองเก่าสงขลา: วิถีการอยู่บนรากประวัติศาสตร์.” International Conference on Research and Design in Architecture and Related Fields 2016. สืบค้นออนไลน์ใน www.arch.su.ac.th/...2016/.../Proceedings_D09_Patcharapong.pdf
ประภาพรรณ แก้วสิยา. การพัฒนาเอกลักษณ์เพื่อการท่องเที่ยวของถนนนางงาม จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาการจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. 2557.
สำนักงานศูนย์วิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.โครงการศึกษา วิเคราะห์ และประเมินความเหมาะสมพื้นที่ทั่วประเทศเพื่อกำหนดเป็นเขตพัฒนาการท่องเที่ยวเพิ่มเติม. รายงานวิจัยสมบูรณ์เสนอกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. มปป. สืบค้นออนไลน์ https://secretary.mots.go.th/ewtadmin/ewt/secretary/download/StrategicActionPlan/FinalRepo rtTourismByThammasartUniversity.pdf
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. ความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเมืองเก่าในประเทศ. กรุงเทพฯ. 2554 สืบค้นออนไลน์ http://lib.mnre.go.th/lib/TNE/book1final.pdf
สำนักจัดการสิ่งแวดล้อมและศิลปกรรม. การประกาศขอบเขตพื้นที่เมืองเก่าแล้ว 31 เมือง สืบค้นออนไลน์ใน http://www.onep.go.th/nced/?p=1194
สินาด ตรีวรรณไชย และคณะ. รายงานฉบับสมบูรณ์เรื่องทรัพยากรสำคัญสำหรับการพัฒนาเมืองสงขลา. กรุงเทพฯ: แผนงานนโยบายสาธารณะเพื่อการพัฒนาอนาคตของเมือง. 2558.
สุนิสา มุนิเมธี และเก็ตถวา บุญปราการ. “พื้นที่ย่านเมืองเก่าสงขลา: การทำสถาปัตยกรรมให้กลายเป็นสินค้า ภายใต้บริบทการท่องเที่ยว”. บทความวิจัยเสนอในการประชุมหาดใหญ่วิชาการครั้งที่ 4 วันที่ 10 พฤษภาคม 2556, สืบค้นในออนไลน์ http://www.hu.ac.th/conference/conference2013/Proceedings2013/pdf/Book2/Describe1/417_53-64.pdf
เผยแพร่แล้ว
2020-09-01