ภูมิสถาปัตยกรรมของวัดไทยกับการเรียนรู้และการเสริมสร้างสุขภาวะเชิงพุทธบูรณาการ

  • อัญชลิตา สุวรรณะชฎ หลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศาสนากับการพัฒนา คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

บทคัดย่อ

  

บรรณานุกรม

นิยะดา เหล่าสุนทร. (2543). ไตรภูมิพระร่วง: การศึกษาที่มา. กรุงเทพมหานคร: แม่คำผาง 11.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม, พิมพ์ครั้งที่ 12. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2562, จาก http://www.84000.org/tipitaka/dic/d_item.php?i=286

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). ลักษณะแห่งพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

พุทธรักษ์ ปราบนอก. (2562). การสร้างอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของวัดเพื่อการท่องเที่ยวเชิงศาสนา. ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

มหาวิทยาลัยมหิดล. (2561). สุขภาพคนไทย 2561: พุทธศาสนากับการสร้างเสริมสุขภาวะ. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล, 92-117. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2562, จาก https://www.hiso.or.th/hiso/picture/reportHealth/ThaiHealth2018/ thai2018_1.pdf และ https://www.hiso.or.th/hiso/picture/reportHealth/ThaiHealth2018/thai2018_24.pdf

แม่ชีวิมุตติยา (สุภาพรรณ ณ บางช้าง). (2557). จักกวาฬทีปนี: ลักษณะเด่น ภูมิปัญญา และคุณค่า. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

วิจารณ์ พานิช. (2561). ชีวิตที่พอเพียง 3276b. คนยุคปัจจุบันและอนาคตไปวัดเพื่ออะไร. สืบค้นเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม 2562, จาก https://www.gotoknow.org /posts/654858

วุฒินันท์ กันทะเตียน. (2560). รายงานวิจัยภูมิสถาปัตยกรรมของวัดไทยกับการเรียนรู้และการเสริมสร้างสุขภาวะเชิงพุทธบูรณาการ.

กรุงเทพมหานคร: โครงการเสริมสร้างสุขภาวะและการเรียนรู้ตามแนวพระพุทธศาสนา สถาบันวิจัยพุทธศาสน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยและสำนักสนับสนุนสุขภาวะองค์กร สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).

ศรีคำ บัวโรย. (2559). ศาสนศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

Snyder, C. R., et al. (2011). Positive Psychology: The Scientific and Practical Explorations of Human Strengths, 2nd ed. Los Angeles: SAGE Publications Inc.

เผยแพร่แล้ว
2020-05-24